hai.
hari tu aku kena present FYP a.k.a. Final Year Project. nak dijadikan cerita...
pagi tu aku keluar pergi CC. nak print report punya pasal. tak lama lepas tu, aku dapat satu call daripada one of my closest friend. aku kenal nombor tu. then aku jawablah macam biasa.
"hello, Assalamu'alaikum."
"Wa'alaikumussalam, boleh saya bercakap dengan (nama aku)?"
jeng.
jeng.
jeng.
aik. lain nau suara ni. okay, stay cool... then aku jawab...
"ya, ni saya. ada apa ya?"
"saya ni PPL (Pegawai Penilai Luar) yang akan nilai awak nanti... ramai pelajar dah sampai dan dah present... sekarang giliran awak. awak dah lambat. lebih baik awak datang sekarang sebelum saya tiada mood dan projek awak tidak akan dinilai langsung..."
dah kenapa PPL nak call2 aku pulak ni. serabut betul lah.
"baiklah, bagi saya masa 30 minit untuk sampai sana."
"lebih baik awak cepat. saya dah takde banyak masa ni."
baru pukul berapa. lol.
"okay."
aku settlekan print kat CC. (bukan tak boleh print kat kolej, aku je gedik takut tak sempat print kat kolej.) dah settle, aku terus gerak.
Alhamdulillah, selamat sampai. mujur tak merempit. huhu.
sampai kat tempat kejadian...
takde apa pun. at that time... baru aku tahu. aku kena prank. nampak laa yang aku ni mudah diperdaya. cisss. HAHAHAHA
tak lama lepas tu, turn aku. aku presentlah macam biasa. Alhamdulillah, aku dapat PPL yang okay. boleh ajak borak lagi. that time aku tak fikir apa dah. rasa seronok gila sebab salah satu beban dah selesai.
malam tu, kat rumah... terlintas kat fikiran aku. time atas motor waktu on the way ke kolej, hati aku tak habis2 ucap satu ayat ni. sebab time tu aku cuak gila.
ya latif. ya latif. ya latif. entah berapa banyak. aku tak kira. tak ingat. senang cakap, dari CC ke kolej lah aku ber Ya Latif tuu.
sebab apa?
supaya PPL aku tu dilembutkan hati. supaya dia mudah terima apa yang aku nak present nanti. supaya hati aku dan hati dia tenang. in shaa Allah.
ohh ya. Ya Latif bermaksud Yang Maha Lemah Lembut.
Allahu.
aku rasa lah. kalau aku tak kena prank. mungkin aku tak ucap ayat tu waktu on the way ke kolej. mungkin aku akan melanguk je tengok jalan raya tu. takde perasaan. ceh.
dengan asbab aku kena prank, Allah gerakkan aku untuk ucap kalimah suci tu. sebagai satu doa. tatkala aku gelisah.
mungkin itu salah satu sebab urusan aku dipermudahkan dengan izinNya. Alhamdulillah terima kasih Allah. terima kasih kawan yang terdetik hati nak prank aku. aku tahu niat dia baik. mungkin dia tak nak aku datang lambat. love you. haha.
nak tekankan kat sini betapa semua yang terjadi tu ada hikmah dia.
mungkin tak terlihat dek mata kasar, mungkin tak terlihat pada tika ini, mungkin tak terlintas di hati apa hikmah tu, tapi... ada.
dan...
betapa pentingnya bila kita letakkan sepenuh pengharapan pada Dia dalam setiap urusan. memang, memang kita kena usaha. first thing first, harapan kita mula2 mintak kat Allah. cari Allah dulu. mohon kekuatan daripada Allah. serah segala kepada Dia. baru kat makhluk lain. gituh.
ini kisah aku. jangan bandingkan dengan kisah kamu.
mungkin aku punya lebih manis, sedangkan kamu lebih pahit. atau mungkin sebaliknya.
perjalanan kita berbeza. masing-masing ada acuan hidup yang ditentukanNya.
banyak lagi kalau nak cerita pasal hikmah. cukuplah satu kisah buat masa ni. in shaa Allah.
wassalam. bye. adios.
